Persbericht
Paul Kolen is een klein, bleek jongetje, een dromertje, dat opgroeit in een arbeidersgezin in het overwegend katholieke Tilburg. Al vroeg beseft hij dat er iets mis is. Op de lagere school heeft hij weinig vriendjes, hangt er maar een beetje bij en voelt zich alleen. Hoe hij ook zijn best doet, goede resultaten op school blijven uit en zijn klasgenootjes en de kinderen uit de buurt pesten hem. Testen wijzen echter uit dat er niets bijzonders met hem aan de hand is, hooguit blijft hij wat achter…
Dyslexie
Daarover gaat de reizende tentoonstelling Openheid & Communicatie, met het thema
dyslexie waarmee vormgever en vrij kunstenaar Paul Kolen sinds 27 januari 2005 door het land trekt. Op de expositie valt onder meer een bijzondere Aap, Noot Mies te zien, maar dan door de ogen van de dyslexicus. Verder: een tv-discussie over het onderwerp; kijk- en luistermateriaal en een boek… ‘Ziende blind’. De expositie begon op 8 september 2005 in de Openbare Bibliotheek Tilburg en deed daarna diverse andere Brabantse bibliotheken aan.
Hoe toon je anderen de wereld door de ogen van iemand met dyslexie? Hoe maak je duidelijk wat het persoonlijk met je doet? Geen gemakkelijke opgave. Niettemin probeert Paul Kolen met zijn tentoonstelling en in zijn boek (waarvoor hij de tekst insprak) enig inzicht te geven in wat het betekent om op te groeien en te leven met dyslexie. Het is een aangrijpend relaas over de gebeurtenissen die hem hebben gemaakt tot wie hij is, hem hebben gevormd en in zekere zin ook vervormd.
‘Ik heb een ernstige vorm van dyslexie, of woordblindheid, zoals gemakshalve wel wordt gezegd. Door schade en schande wijzer geworden, durf ik te stellen dat dyslexie meer is dan gewoon maar een ‘leesaandoening’. Veel meer. Dyslexie heeft mijn leven van kindsbeen af stevig in de greep gehad en beïnvloedt het nog dagelijks. Mijn tijd op de lagere school was een periode die een cruciale, zeg maar gerust negatieve, rol in mijn leven heeft gespeeld. Want dyslexie en onderwijs zijn tegenpolen — zeker als je de starre ‘methodieken’ van vroeger in ogenschouw neemt’.
‘Er zijn heel wat jaren verstreken sinds ik de lager school verliet, maar in wezen is er weinig veranderd. Dyslectische kinderen worden vandaag de dag nog steeds veroordeeld tot stapels boeken, worden nog steeds in een systeem gedwongen dat voor hen niet functioneert. En voor wie achterblijft is er meer onderwijs: extra huiswerk, bijles, speciaal onderwijs, privé-les en ga zo maar door. Maar het middel (onderwijs) is erger dan de kwaal (dyslexie), dat is de tragiek van de dyslecticus’.
Van het project Openheid en Communicatie is een boekje verschenen onder ISBN-nummer: ISBN-10 90-9020494-6
Paul Kolen 